gedachtenspinsels

Het pad, het steen en het onkruid

Een titel waarmee je veel kanten op kunt. Het pad komt ergens vandaan, gaat ergens heen. Waar vandaan? Waarheen? In mijn schetsen wordt die vraag niet beantwoord. Het blijft een mysterie, zoals het ook voor ons allen in wezen een mysterie is waar de mens zijn oorsprong vond en waarheen of waartoe dit alles zal leiden. Velen vinden zingeving of zelfs antwoorden in religie of spiritualiteit. Ikzelf zou rationeel hier echter geen zinnig woord over kunnen zeggen. Wat dat betreft ben ik een agnost, zij het met orthodox calvinistische wortels. Dat is goed, ik heb daar vrede mee.

Het pad, metafoor voor levenspad, is er één die wij allen bewandelen. Ik teken daar graag stenen, rotsen en keien bij, vaak omgeven met onkruid, fantasie planten of bomen en wat er maar in me opkomt. Desolaat? Ik dacht het niet. Hoewel, een feestelijke omgeving zou ik het nu ook weer niet willen noemen, maar een troosteloze indruk krijg ik er toch niet van. De rotsen geven het beeld iets hards, ja, zouden er alleen maar rotsen en keien zijn, dan zou ik wellicht weinig hoopvols hebben te melden, maar het onkruid, het plantengewemel en de bomen zorgen voor toch wat fleur aan het geheel.

Onkruid; hoezo eigenlijk. Het is maar hoe je het bekijkt en wat je belang is natuurlijk. Wil je je tuintje -strakinhetpak- dan zul je dit kruid weinig kunnen waarderen, maar wie langs weiden en velden wandelt, kan toch erg genieten van de kleur en veelzijdigheid van dit immer opkomend en niet kapot te krijgen fenomeen. Hoe strak is je tuintje? Hoe strak wil men je tuintje? Hoe wil je zelf dat deze eruit moet zien? En dan niet te vergeten, hoeveel energie, motivatie en werklust heb je om het allemaal te onderhouden. Hoeveel tijd of zin mag of kun je vinden om nog te dolen langs bermen en velden, om belangenloos te kunnen genieten van de kleur en fleur, van een wereld, die niets van je vraagt.

Het pad, het steen en het onkruid, ik wandel met wisselende moed, rust uit op een steen en kauw wat op een grasspriet.

 

Advertenties

4 Reacties

  1. Frank

    Ik voel de weeën van dat wat nog geboren gaat worden en ben erg benieuwd hoe deze vruchten van Spinselaar zich laten kennen!

    21 mei 2011 om 12:41

  2. PCP

    Kijk, distels en dergelijke, zijn voor de landbouwer een doorn in het oog natuurlijk. Die heeft er last van bij de bebouwing van zijn land. Hoewel distels prachtig kunnen zijn. Zo zijn er op allerlei vlak dingen die prachtig in zichzelf zijn (of lijken), maar die toch gif in zich dragen en voor veel ongemak kunnen zorgen met hun stekels. De wereld is nu eenmaal geen sprookjesland, hoewel velen wel zo leven.

    25 mei 2011 om 09:13

  3. Ik dool met je mee Spinselaar.

    2 juni 2011 om 19:08

  4. Bep

    Dit vind ik een wandelend en uitrustend kunststukje, Spinselaar!
    Je lijkt je in de columns steeds verder te ontwikkelen, alsof je er beter ‘in komt te zitten’. Ze worden ook speelser; mooi!
    Mijmer vooral verder; ik zal af en toe meemijmeren.
    Verhuisd bij -de- -kachel- in -Kroegje vriendinnetje.

    17 juni 2011 om 22:23

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s