gedachtenspinsels

Troost

“Van de schoonheid en de troost,” heette een documentaire, die handelde over de troostende werking die schoonheid kan hebben. Wat er allemaal in gezegd werd weet ik niet meer, maar de titel is me bijgebleven, omdat er van de titel zowel schoonheid als troost uitgaat. Het blijkt dus wel weer, dat troost eigenlijk in allerlei zaken kan worden gevonden. Ik vind echter troost en afleiding dicht bij elkaar liggen. Iemand zuipt zich een stuk in de kraag en vind zo troost in de drank, of iemand gaat sporten, hard werken, luisteren naar muziek, leest een goed boek. Goed, je zou dus ook kunnen zeggen dat iemand dan troost vind in de afleiding.

Troost is volgens mij wel iets, waarvoor je open moet staan. Als iemand ontroostbaar is, omdat het verdriet zich te diep geworteld heeft, of omdat iemand zijn of haar verdriet heimelijk koestert, zal troost weinig kunnen doen. Aan troost moet je toe zijn. Goedwillende mensen hebben nog wel eens gauw de behoefte te troosten, maar dit zou wrevel kunnen opwekken bij iemand in een ontroostbare toestand. Sarcasme of zelfs boosheid kan dan het deel van de trooster zijn, wat een gevoel van ontreddering geeft. Ik vind ontroostbare mensen moeilijk om mee om te gaan, doordat ze je iets van schuld en machteloosheid geven, omdat je de diepte van het verdriet niet genoeg kunt peilen, delen of verzachten.

Toch denk ik dat woorden nog het meest kunnen troosten. Woorden gesproken door je medemens, door jezelf, of woorden die geschreven zijn. Hoewel ik mijzelf wel eens een agnost noem, omdat ik in de kern moet zeggen dat ik “het” niet weet, kan ik toch, als zwerver in het land van mijn gedachten, troost vinden in teksten of psalmen, woorden die ik geleerd heb, zoals deze prachtige psalm:

Gij weet o God hoe ik zwerven moet op aard

mijn tranen hebt Ge in Uwe fles vergaard

is hun getal niet in Uw boek bewaard

niet op Uw rol geschreven?

 

Advertenties

Eén reactie

  1. Mooie reflectie op ‘troost’! Ik was zelf ook onder de indruk van “Van de schoonheid en de troost…” Ook de vorige van Wim Kayzer “Een schitterend ongeluk” heb ik gefascineerd gevolgd. Helaas kom je dit tegenwoordig nog maar weinig tegen op tv.

    Schoonheid die troost. Ik moet ook aan Blaise Pascal denken die de verstrooiing als troost voorstelt. Verstrooiing om te kunnen omgaan met de spanning in de weerbarstige werkelijkheid waarin de gebrokenheid je soms naar de keel grijpt.

    Schoonheid vind ik dan een troost die mij in gebroken situaties helpt herinneren aan & hopen op betere tijden. Schoonheid kan me er dan even bovenuit tillen.

    Mensen die niet getroost willen worden, brengen ons bij onze machteloosheid. Dat herken ik. De ontroostbare mensen zijn vaak ook mensen die (nog) moeite hebben om te ontvangen. Soms komt troost ook te vroeg omdat je eerst nog je eigen gevoelens moet verkennen. Pijn, angst en zwakheid laten zich niet snel benaderen. Als troost te vroeg komt mist het de aansluiting.

    Troost van een ander vind ik ook soms nog moeilijk om te ontvangen. Misschien wel omdat het mij confronteert met mij eigen zwakheid en hulpbehoevendheid. Soms vind ik het groots wanneer ik bij deze troost ook door anderen wordt gezien mijn mijn pijn en mijn onrust. Soms kan troost mij dan ook helpen om mijn pijn te erkennen.

    Dat zijn de mooie dingen.

    Had de catechismus ook niet een fragment over troost? 😉

    6 juni 2011 om 02:19

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s