gedachtenspinsels

Posts tagged “levenszin

Eigenwijs

Uitspraak: ɛixə(n)ˈwɛis Bijvoeglijk naamwoord 1 met de gewoonte nooit raad van anderen aan te nemen. Synoniem: eigengereid `Je denkt het altijd beter te weten, doe toch niet zo eigenwijs.` 2 grappig en een beetje uitdagend `een eigenwijs poesje` Gevonden op http://www.woorden.org/woord/eigenwijs.

Eigenwijsheid wordt, behalve dan zo’n eigenwijs poesje, doorgaans pas achteraf gewaardeerd. In het geval van Columbus bijvoorbeeld. Iedereen beweerde, dat hij met schip en al over het randje van de aarde, zo de afgrond in zou kieperen, maar hij hield voet bij stuk. Dus werd Amerika ontdekt en Columbus met ei en al een icoon der geschiedenis.

Ik geloof, dat ik een beetje eigenwijs ben. Dat begon al, toen mijn ouders mij verzekerden dat het ijs te dun was om er op te staan. Ik herinner mij nog zowel een nat pak, als een pak voor mijn broek. Veel meer heeft mijn eigenwijsheid mij tot dusver eigenlijk niet opgeleverd, maar je weet maar nooit, wellicht valt er nog iets te ontdekken. Nu geloof ik, dat een mens door de jaren heen wel wijzer wordt, dus dat mag ongetwijfeld ook voor mij gelden, toch is het moeilijk om, als je werkelijk een andere mening hebt, die los te laten. Bovendien, als jij zegt dat ik eigenwijs ben, is dat dan niet eigenwijs?

Of een mens bij het klimmen der jaren echt zoveel wijzer wordt, valt te bezien, maar hij leert zijn eigenwijsheid te beteugelen, denkend aan dat pak voor je natte broek. Vaak kletst het leven je voor je broek als je al te eigenwijs bent, dus de wijsheid die dat oplevert, doet zich voor als voorzichtigheid.

“Gij zult de meerderheid in het kwaad niet volgen,” dat is eigenwijs! Als iedereen het doet, zal het wel goed zijn en de tegenstander zal al gauw als eigenwijs bestempeld worden. Dan is het moeilijk je poot stijf te houden. De klokkenluider krijgt vaak de kous op de kop en pas als alles weer in goede banen is geleid krijgt hij eindelijk de waardering die hem toekomt.

Wees niet al te eigenwijs, maar vindt je eigen wijs.

 

Advertenties

Levenszin

Vreemd, dat het woord levenszin anno 2011 niet in de diverse online woordenboeken voorkomt. Het enige wat ik vond was: “Heeft geen uitgebreide woordinformatie. Het is echter wel goed gespeld en is goedgekeurd door de Taalunie.” Nou, dat laatste is dan weer een meevaller, maar goed, als we vanaf nu het woord levenszin gaan gebruiken, verschijnt het vanzelf in het woordenboek.

Levenszin omvat eigenlijk zowel de zin van, als zin hebben in – het leven, begrippen die de mensheid al van oudsher bezig houden. De vraag “wat is de zin van het leven,” wordt volgens mij voor een belangrijk deel beantwoord met “zin hebben in het leven,” want als de levenslust je in het bloed kriebelt en je geniet met volle teugen, zal de vraag wat de zin van het leven is je retorisch voorkomen. Maar tijdens momenten van bezinning en die komen meestal met het verstrijken van de jaren, vraagt men zich wel eens af: “wat is de zin” en in mijn en misschien ook in  jouw geval: “heb ik wel altijd zin?”

“Als je geen zin hebt, moet je zin maken,” klinkt de ferme uitspraak, veelal van doorzetters of  mensen die dat graag willen lijken. Ik moet echter zeggen dat dit zin maken mij niet altijd zo best afgaat. Iemand zei eens: “Ik ben niet lui, ik heb alleen gebrek aan motivatie” en is dat niet het toverwoord: motivatie. Levenszin geeft motivatie en energie en beantwoordt de vraag wat de zin van het leven is niet in woorden, maar in daden. Hoe nu levenszin te vinden, is een wat lastige vraag. Ik denk, dat de aard van een persoon veel uitmaakt. Waar de één het hoofd laat hangen, gaat de ander er weer met dubbele energie tegenaan. Toch denk ik dat er veel levenszin is te putten uit prettige sociale factoren, aangename bezigheden, geneugten des levens, het stellen van haalbare doelen, maar vast ook in religie en spiritualiteit.

Levenszin, wat is de zin en zin hebben in, we zullen het allemaal voor onszelf maar toch ook met elkaar moeten vinden. Zo, en dan heb ik nu zin -in een kop koffie.

 


Wie de weg kwijt is, komt nog eens ergens

Deze boeiende spreuk kwam ik laatst tegen op een forum, waarin levensbeschouwelijke onderwerpen werden besproken. Mooi gevonden en, zo op het oog heeft het gezegde een uitdagende en avontuurlijke lading. Je komt nog eens ergens, leuk toch? Af en toe wat ronddwalen in een onbekende omgeving kan een interessante bezigheid zijn, maar wat als je de weg kwijt bent? Verweest ronddolen kan dan een gevolg zijn en wie dat lang genoeg doet zal merken dat hier weinig uitdagends en avontuurlijks aan is. Ik geloof niet dat ik veel mensen ken die het prettig vinden om zonder wortels of basis door het leven te gaan en zij die beweren daar wel de voorkeur aan te geven maken op mij eigenlijk niet zo’n gelukkige indruk.

“En vraag niet naar de weg, want iedereen is de weg kwijt”, zong Frank Boeyen in de muzikaal wat donker aandoende jaren tachtig. Ik vond dit altijd al een mistroostige strofe en kon mij eigenlijk niet voorstellen dat hij dit echt meende. Niet weten wat de weg is wil echter niet zeggen dat je die dan ook kwijt bent. Men kan zich op het juiste pad bevinden, zonder zich daarvan bewust te zijn. Is het wel nodig altijd te willen verklaren en te beredeneren? De puriteinen onder ons zullen vinden van wel, immers, de waarheid moet gepredikt worden, en men wil die met hand en tand verdedigen, ervan uitgaande dat iedereen deze moet beamen.

Geen idee wat de weg is, hoe die eruit ziet, waarheen die leidt, maar toch in het vertrouwen dat het goed komt, dat kan ik me eigen maken. Niet de weg kwijtraken in het heelal van opvattingen, filosofiën, religies, maar desondanks voelen dat je kent zonder te weten.

Wat ik zoek is harmonie, evenwicht en vrede met het leven in al zijn facetten. Zeker, een hele klus en misschien zal dit nooit ten volle gevonden worden, maar die zoekt zal vinden luidt de spreuk. Misschien ligt in het zoeken zelf al een antwoord besloten en zijn vinden en gevonden worden uiteindelijk gelijk.