gedachtenspinsels

Posts tagged “verdriet

Troost

“Van de schoonheid en de troost,” heette een documentaire, die handelde over de troostende werking die schoonheid kan hebben. Wat er allemaal in gezegd werd weet ik niet meer, maar de titel is me bijgebleven, omdat er van de titel zowel schoonheid als troost uitgaat. Het blijkt dus wel weer, dat troost eigenlijk in allerlei zaken kan worden gevonden. Ik vind echter troost en afleiding dicht bij elkaar liggen. Iemand zuipt zich een stuk in de kraag en vind zo troost in de drank, of iemand gaat sporten, hard werken, luisteren naar muziek, leest een goed boek. Goed, je zou dus ook kunnen zeggen dat iemand dan troost vind in de afleiding.

Troost is volgens mij wel iets, waarvoor je open moet staan. Als iemand ontroostbaar is, omdat het verdriet zich te diep geworteld heeft, of omdat iemand zijn of haar verdriet heimelijk koestert, zal troost weinig kunnen doen. Aan troost moet je toe zijn. Goedwillende mensen hebben nog wel eens gauw de behoefte te troosten, maar dit zou wrevel kunnen opwekken bij iemand in een ontroostbare toestand. Sarcasme of zelfs boosheid kan dan het deel van de trooster zijn, wat een gevoel van ontreddering geeft. Ik vind ontroostbare mensen moeilijk om mee om te gaan, doordat ze je iets van schuld en machteloosheid geven, omdat je de diepte van het verdriet niet genoeg kunt peilen, delen of verzachten.

Toch denk ik dat woorden nog het meest kunnen troosten. Woorden gesproken door je medemens, door jezelf, of woorden die geschreven zijn. Hoewel ik mijzelf wel eens een agnost noem, omdat ik in de kern moet zeggen dat ik “het” niet weet, kan ik toch, als zwerver in het land van mijn gedachten, troost vinden in teksten of psalmen, woorden die ik geleerd heb, zoals deze prachtige psalm:

Gij weet o God hoe ik zwerven moet op aard

mijn tranen hebt Ge in Uwe fles vergaard

is hun getal niet in Uw boek bewaard

niet op Uw rol geschreven?

 

Advertenties